Gestapo Methods | Evrard Voorpijls | 20210520

Evrard Voorpijls – Belgian political prisoner , resistance fighter – told a grim story on Gestapo torture methods, during the Last Witnesses – “De Laatste Getuigen” – book (ISBN 9789054877370) presentation by Marc Van Roosbroeck (chairman of vzw “De werkgroep 10 december 2008”) on 20 May 2011 in Tongeren , Belgium.
Evrard Voorpijls (born 6 March 1923) died at the age of 89 (March 5, 2013) in the town he was born, in Maaseik, Belgium.

First post 20210520 – Updated film (for music copyright reasons dd 20210521 by shortened film edition, with replacement of the Belgian national anthem ‘La Brabançonne’ by an U.S. Navy performance of François Van Campenhout’s composition (public domain retrieved from commons.wikimedia.org) .

TRANSCRIPT

Ik ben aangehouden geworden, nieuwjaar 1944.

Ik werd overgebracht van Maaseik naar Hasselt, naar de gevangenis.

En de tweede dag dat ik in die gevangenis zat in Hasselt, heeft de Sicherheitsdienst die gehuisvest was op de Havermarkt te Hasselt, recht tegenover het gerechtshof …

Ik werd daar naartoe gebracht.
En met handen op de rug achter de stoel gebonden.

Scherp licht op mijn ogen gezet.

En ze hadden juist, de opdracht, wat ik deed in de weerstand.

Ik werd ondervraagd, en ik heb dat altijd doen afschreeuwen.

Ik werd beschuldigd, dat ik wapens en munitie van Wallonie naar Maaskant bracht.

Dat ik de sluikpers verspreidde – dat was in die tijd de ‘De Rode Vaan’.

Ik heb Russische en Franse krijgsgevangen – die ontvlucht waren – heb ik geholpen.

En eventueel zelfs piloten die ik aangewezen kreeg, dat ik die dan naar een weerstands-huis moest brengen, en van daaruit gingen ze dan terug naar Engeland, over Frankrijk en Spanje.

Ik heb het altijd afgeschreeuwd, waarvan ik beschuldigd werd.

En ik heb gezegd tegen de ondervragers:
Hoe kan ik dat gedaan hebben ?

Ik, als mijnwerker, want …

Als mijnwerker, was het geluk onder den oorlog – ge werd nooit naar Duitsland gevoerd, want ge werkte voor de Duitsers – daar werd wel sabotage gepleegd in de kolenmijnen.

Ze hebben mij geslagen en gestampt.
Totdat ik bewusteloos neerviel op de vloer.

Ik kreeg een kom water over mijn gezicht gesmeten.
Terug … ondervraagd , drie dagen aan één stuk.

Dan hebben ze me weer terug naar de gevangenis gebracht in Hasselt.

En de week daarna zijn we overgebracht worden, naar Antwerpen, naar de Begijnenstraat, naar de Wehrmacht gevangenis.

Daar ben ik dan ondervraagd geworden door de Gestapo in de Dellafaillelaan onder in de kelder.

Toen ze mij daar binnen brachten – zag ik bloedplekken op de muren.
Toen begon ik toch een beetje te bibberen, zal ik maar zeggen.

Maar van de ene kant – ik ben een stijfkop.
En dat ben ik nog – wat ik voor heb , dat moet gebeuren.

Ze hebben me weer ondervraagt .
Dezelfde vragen gesteld als in Hasselt.

Ik bleef altijd hetzelfde zeggen.

En te lange laatste, na 3-4 dagen ondervraging…
…hebben ze mij duimschroeven opgezet –
op deze vingers – want dat zijn de pijnlijkste vingers , als ge aan het werk zijt.

Nog niet bekennen – aandraaien , aandraaien, aandraaien – nog niet toegeven.

En toen, hebben ze tandenstokers onder mijn nagels geklopt.

Nog niet toegeven.
En toen, hebben ze ijskoud, die nagels uitgetrokken.

En als ge wilt – ge kunt het zien :
Ze zijn mismaakt – en met die handen kan ik niet veel doen.

Zelfs de grote tenen – hebben ze de nagels uitgetrokken.

Dat was hier bij de ondervraging door de Gestapo.

Marc Van Roosbroeck (voorzitter) : Dank u wel Evrard, voor deze zeer moedige getuigenis.

TRANSLATION (20210525) by Michel van der Burg

I have been apprehended, New Year 1944.

I was transferred from Maaseik to Hasselt, to prison.

The second day in that prison…
taken to the Sicherheitsdienst…
housed at the Havermarkt in Hasselt…
right in front of the court.

I was taken there.

And…with hands behind my back…
tied to a chair.

Bright light, put on my eyes.

They were right…about my assignment…
what I was doing in the resistance.

I was interrogated…
and that, I always have screamed away.

I was accused, of bringing weapons and ammunition,
from Wallonia to the Maaskant.

That I distributed the clandestine press…
that was ‘De Rode Vaan’ at the time.

I helped Russian and French prisoners of war, who had fled.

And, on occasion, even pilots that I was assigned.

I had to take them to a resistance house…
from which they went back to England – over France and Spain.

I have always denied their accusations.

And I said to the interrogators:
How could I have done that?

Me, as a miner, because…

As a miner…luck was…during the war…
you were never taken to Germany…
because, you worked for the Germans…
though, sabotage was committed there in the coal mines.

They hit and kicked me.
Until I fell unconscious on the floor.

I got a bowl of water thrown in my face.
Then, interrogated again, three days in a row.

Then, they brought me back to prison, in Hasselt.

And the week after, we were transferred…
to Antwerp, to the Begijnenstraat, to the Wehrmacht prison.

There, I was interrogated by the Gestapo…
in the Dellafaillelaan, in the basement.

When they brought me in there…
I saw blood stains on the walls.

Then, I started to shiver a bit…so to speak.

But on the other hand…I’m a pigheaded person.
And I still am : what I’m planning, that must be done.

They interrogated me again.
Asked the same questions as in Hasselt.

I always kept saying the same thing.

And finally, after 3-4 days of interrogation…
they put thumbscrews on me…
on these fingers…
because, those are the most painful fingers…
when you are at work.

Still don’t confess…
tighten, tighten, tighten…
still don’t give in.

And then, they knocked toothpicks under my fingernails.

Still don’t give in.
And then, they icily, pulled those nails out.

And if you like…
you can see it :
they are deformed…
and I can’t do much with those hands .

Even the big toes…they have pulled out the nails.

That was here at the Gestapo interrogation.

Marc Van Roosbroeck (chairman) : Thanks for this very courageous testimony.

Credits

Testimony by Evrard Voorpijls during the Last Witnesses – “De Laatste Getuigen” – book (ISBN 9789054877370) presentation by Marc Van Roosbroeck (chairman of vzw “De werkgroep 10 december 2008”) on 20 May 2011 in Tongeren , Belgium.

Transcript & Translation (20210525) by Michel van der Burg.

Gestapo Methods | Evrard Voorpijls | 20210520 2nd edition 20210521 | michelvanderburg•com

News

20210525 – English translation CC added in YouTube video. Both transcript (Flemish) and translation added in website post.

TAGS #EvrardVoorpijls #Gestapo #resistance #1Memo #MiraclesMedia #michelvanderburg #partisan #MarcVanRoosbroeck #Weerstand #torture #Belgium #political #prisoner #testimony #Tongeren #holocaust #witness #Maaseik #Antwerpen #getuigen #education #school #Evrard #Voorpijls

Poetic Resistance ~ Nadia Vadori Gauthier


Poetic Resistance ~ Book “Danser Résister” .
One minute of dance a day by Nadia Vadori-Gauthier :

“I live in Paris. On January 7, 2015, the evening of the Charlie Hebdo attack, I was deeply shaken. I came up with the project One Minute of Dance Every Day to manifest a sensitive and poetic presence in the world and connect heterogeneous intensities by putting myself into play, alone or in relation to others. I wanted to assign myself a daily action, small but concrete and reiterated, coherent with my beliefs and working towards a living poetry, while at the same time creating a distinct, discrete work of art (the reason I number my dances).
This single minute requires hours of work each day. Until I complete it, it haunts me. Once it’s out there, I let go of all other potential minutes for the rest of the day.” — Quote from leprixdelessence.net .

Poetic Resistance ~ Book : Danser Résister by Nadia Vadori Gauthier | TEXTUEL ISBN 9782845976450 | uneminutededanseparjour.com ~ Film : 20200911 Michel van der Burg | 1-memo•com

Mart Broers’ Street Organ


Mart Broers’ Street Organ ~ Interview organ grinder Mart Broers – organs, book music, and his street organ “Calypso” in the streets of Leyden (Haarlemmerstraat), Sep 16th 2008 , Leyden , Holland. Video with the tiny SONY DSC-T10 camera. New 20200904 HD YouTube edition – published first 20161009 via Vimeo. Mart Broers’ Street Organ | 20161009 | 20200904 | 1-memo.com

Spuren | Traces ~ Valérie & Michel Claverie

Spuren | Traces ~ Valérie & Michel Claverie
Book presentation.

En – Traces … The death march of the inmates of Sachsenhausen concentration camp. French and German bilingual edition.
In the spring of 1945, when the Red Army approached Berlin, Himmler ordered to “evacuate” around 30,000 prisoners from the Sachsenhausen concentration camp. The first death march leaves the camp on the night of April 20-21, 1945. Without water and food, weakened by captivity, thousands of prisoners die in the woods and on the streets of Brandenburg and Mecklenburg, the weakest are shot by the SS . About a third of all victims of the concentration camps died in the months before the liberation.
In 2015, on the occasion of the 70th anniversary of the liberation, Valérie and Michel Claverie decided to follow the prisoner’s number 66213 path from Sachsenhausen to Crivitz, where he once found freedom again. From this memorial march a diary of a journey was created, which illustrates the testimonies of the last survivors with photographs and drawings. (Translation presented by Michel van der Burg , based on the german text).

FR – Traces … La marche de la mort des déportés du camp de concentration de Sachsenhausen. Edition bilingue français-allemand.
Au printemps 1945, alors que l’Armée rouge progresse vers Berlin, Himmler ordonne de chasser sur les routes près de 30 000 déportés du camp de concentration de Sachsenhausen. L’évacuation démarre dans la nuit du 20 au 21 avril 1945. Sans eau ni soin, déjà affaiblis par leur détention, des milliers de prisonniers meurent dans les rues et dans les forêts du Brandebourg et du Mecklembourg, les plus faibles sont abattus par la SS. Environ un tiers des victimes sont décédées au cours des derniers mois d’existence des camps.
En 2015, à l’occasion du 70ème anniversaire de la libération, Valérie et Michel Claverie ont choisi de marcher dans les pas du matricule 66213, de Sachsenhausen à Crivitz où il retrouva la liberté. De cette initiative mémorielle est né le livre « Traces », un carnet de voyage réunissant autour des témoignages des derniers survivants, les photographies et les dessins rapportés.

DE – Spuren … Der Todesmarsch der Häftlinge des KZ Sachsenhausen. Zweisprachige französisch-deutsche Ausgabe.
Im Frühjahr 1945, als sich die Rote Armee Berlin nähert, befiehlt Himmler, etwa 30 000 Häftlinge des KZ Sachsenhausen zu „evakuieren“. Der erste Todesmarsch verlässt das Lager in der Nacht vom 20. auf den 21. April 1945. Ohne Wasser und Verpflegung, entkräftet durch die Gefangenschaft, sterben Tausende Häftlinge in den Wäldern und auf den Straßen Brandenburgs und Mecklenburgs, die Schwächsten werden von der SS erschossen. Ungefähr ein Drittel aller Opfer der Konzentrationslager kam in den letzten Monaten vor der Befreiung um.
2015, anlässlich des 70. Jahrestages der Befreiung, beschlossen Valérie und Michel Claverie, den damaligen Weg des Häftlings mit der Nummer 66213 nachzugehen, von Sachsenhausen bis Crivitz, wo er einst die Freiheit wiederfand. Aus diesem Gedenkmarsch entstand das Tagebuch einer Reise, das Zeugnisse der letzten Überlebenden mit Fotografien und Zeichnungen illustriert.

Paperback : Spuren | Traces ~ Valérie & Michel Claverie (Editors & Illustrations) | ISBN 9783863314484 | Metropol Verlag (Mar 2020). Film : 20200520 Michel van der Burg | michelvanderburg.com | miracles.media

Links :

La Mémoire en Marche 2020 | @lamemoireenmarche | http://www.lamemoireenmarche.com

Metropol | https://metropol-verlag.de/produkt/valerie-michel-claverie-spuren-traces/